Dag 7, 6 juli Van Jäkkvik naar wildkamperen ongeveer 3 km na Vuonatjviken.

Afstand 27 Km. Onderweg 13,50 uur, waarvan 7 uur gepauzeerd. Gestegen 1102 meter en gedaald 951 meter. Ik ben wederom vroeg wakker, en ga de keuken in. Hier maak ik mijn ontbijt bestaande uit eieren met spek en koffie. Ik bak de laatste 4 hamburgers die intussen goed ontdooit zijn laat ze afkoelen, stop ze tussen de mooie grote broodjes, beetje zout erop en in folie wikkelen, welke ik in de keuken vindt. Ook een van de begeleiders van Emelie komt de keuken in, en bekijkt op zijn laptop de route van vandaag. In 2 dagen gaat Emelie dezelfde afstand lopen als waar ik 6 dagen over heb gedaan,. 06:40 loop ik de hostel uit, door Jäkkvik richting het Tjarvekallegiehtje lake waar de eerste roeiboot over steek gemaakt moet worden. Als ik er tegen 08:10 aankom, heb ik geluk , er liggen 2 bootjes aan mijn kant. Ik hoef maar één keer over te steken. De regels bij de boot oversteken zijn simpel, na je oversteek moet er aan elke zijde van de oversteek minimaal 1 boot liggen, In totaal zijn er 3 boten aanwezig. De oversteek van 500 meter duurt, een kleine 10 minuten. De boot is best ruim en bied plaats aan een 6 tal personen. De bevestiging van de roeispanen in de houders is niet meer dan een stuk touw, wat het roeien wel erg lastig maakt. Aan de andere zijde is er een soort van boothelling waar je de boot omhoog uit het water dient te trekken en vast maken. Maar de waterstand is laag en het lukt mij niet de boot op de helling te krijgen. het touw om de boot mee vastte maken aan een katrol om mee te trekken is ook te kort en haalt het niet tot daar. Ik bindt de boot daarom maar stevig vast aan de onderzijde van de helling en vervolg mijn weg. Het pad gaat door een afrastering die de rendieren in een bepaald gebied moet houden door een klam en vochtig bos. Na een tijdje kom ik hikers tegen die gisteravond met de boot over Lake Riebnes zijn gekomen. Meer dan een vriendelijke hallo zit er niet in, ze lopen stug door. De route klimt omhoog naar 710 meter waar ik om 10:50 de boomgrens bereik en het open plateau zich voor mij uitstrekt. Ik vindt deze stukken over de grote vlakke open plateau's waar je wordt blootgesteld aan de wind en regen de mooiste stukken van de tocht. De wolken zijn dreigend en donker en het is fris, heerlijk hike weer. Het is niet al te ver meer tot lake Riebnes waar ik moet wachten op de boot die mij zal overzetten. Ik weet dat ik enkele uren moet wachten aan de oever maar dat vindt ik geen probleem, lekker luieren, wat eten maken en uitrusten. Om 11:45 ben ik bij de rand van het Plateau en moet er steil worden gedaald naar het meer, van 750 meter hoogte naar 510 meter door het berkenbos. Ik bereik het meer om 12:15, en de boot wordt tegen 18:00 uur verwacht, dus 6 uur wachten. Er staan 2 stuga's aan de rand van et meer en ik loop er heen. Bij het eerste huisje zit een vrouw buiten en is bezig met huishoudelijke zaken. Ik spreek haar aan en vraag of het ok is als ik op de veranda van het andere huisje ga zitten. Dat is prima zegt ze en ik neem dan ook plaats op de veranda. Hier leg ik mijn rugzak neer, en ga eerst even mijn waterfles vullen bij een stroompje dat vanaf het plateau naar beneden stroomt. Het terras is overdekt en lekker uit de wind, ik kook een maaltijd, maar laat de 4 burgers in mijn rugzak, dat is ontbijt voor morgen en overmorgen. Een goed uur later komt er een kleine sloep aanvaren met daarin 2 mannen en een hond. Ze zijn hun netten gaan ophalen in het meer, het zijn de man van de vrouw hiernaast en de eigenaar van het huisje waar ik op de veranda zit. De heren zijn al aardig op leeftijd maar duidelijk goed met elkaar bevriend. ze laden de netten uit en bergen deze op in een schuurtje bij de waterkant. Dan de vissen naar het huisje waar ze eerst eens pauzeren en gaan eten. de hond heeft mij intussen gespot en komt luid blaffend mijn kant op, waarop hij wordt terug geroepen door zijn baasje. Alles gaat heel gemoedelijk bij de heren, na het eten nog een biertje en dan zie ik ze met de vangst naar een schuurtje lopen iets verder naar achter in het bos. Een generator slaat aan, ze zijn de vis aan het schoonmaken en vriezen deze daarna in. tegen 16:00 uur komt de man van het huisje waar ik op de veranda zit, naar mij toe en wij maken een praatje. Hij komt uit Noorwegen en zijn zoon is getrouwd met de dochter van de andere man en eigenaar van het huisje, ze zijn al heel ,lang bevriend. Zijn Engels is uitstekend, de vangst was tegen gevallen, de vissen trokken nog niet rond en daarom hebben ze de netten weer opgeborgen. Hij vertelt ook over hoe ze elk najaar 1 eland mogen schieten. Die wordt dan verdeeld en de hele familie heeft de vriezer vol vlees. de heren zijn te oud om nog achter de elanden aan te gaan en hebben een trucje ontwikkeld om de dieren te lokken. Achter hun stuga in het bos hangt een grote liksteen, deze is zout en de elanden zijn hier dol op. In de vroege ochtend komen ze uit het bos om aan de steen te likken. En zo kunnen ze vrij gemakkelijk een eland bemachtigen in het najaar als het weer toegestaan is er één te schieten, mits je hiervoor een vergunning bezit. Tegen 18:00 uur verschijnt er een 2 de wandelaar met hond bij de oversteek plaats, hij denkt dat hij te laat is maar nee hoor de boot moet nog komen en is gewoon laat. Dan om 19:10 is daar eindelijk de boot, eerst één wandelaar eraf en dan aan boord met de andere wandelaar. de man die de veerdienst onderhoud heeft aan de andere zijde een groot vakantiepark, met meerdere huizen en een restaurant dat enkel per boot of helikopter te bereiken is. Hij zegt dat hij nog gasten moet ophalen aan de andere zijde van het meer, dat levert ons een boot tocht op van ruim 20 kilometer, gelukkig draait hij het gas vol open en maakt de boot behoorlijk vaart. De beagle die bij de andere wandelaar is, heeft het zichtbaar koud en wordt in een deken gewikkeld door zijn baasje. Ruim een half uur later zijn we aan het andere uiterste einde van het langgerekte meer, waar de gasten moeten worden opgehaald. Er staat een busje bij een steiger te wachten met een groep van 6 uiterst uitbundige en rumoerige Zwitsers zo blijkt. Ze hebben extreem veel bagage en bier meegenomen, en dat moet allemaal in de boot worden verstouwd. Ze gaan vliegvissen en hebben een huis gehuurd op het park. Zwitsers hebben gelukkig denk ik de nodige middelen hiervoor, want het is erg duur. Per helikopter worden ze dan naar de rivier gebracht waar ze kunnen vissen. De terug vaart gaat mogelijk nog harder en gelukkig zitten we nu in de kajuit uit de wind. We zijn in Vounatjviken om 20:30, en lopen eerst naar het kantoor om te betalen, gewoon met de creditcard, even 450 kronen aftikken voor dit ritje. Mijn mede wandelaar komt er achter dat hij zijn hiking stokken ergens heeft laten liggen en heeft nu het probleem dat hij zijn tent niet kan opzetten. Hij heeft net als mij een Z-packs duplex en is erg ervaren, vorig jaar heeft hij de PCT geheel gelopen. Ik vertrek en hij blijft achter om eerst naar huis te bellen, zijn hond is moe en houdt zijn tempo niet bij. Hij spreekt af dat hij nog loopt tot Kvikkjokk en dan met bus en trein terug naar huis te gaan , in de buurt van Stockholm. Na een 3 tal kilometer vindt ik aan de rand van een groot meer een prima plek om wild te kamperen. Ik zet mijn tent op en maak een kampvuur. Dan komt ook de Zweed aan en hij zet zijn tentje naast mij op, van een paar jonge berken boomjes snijd hij met zijn zakmesje 2 nieuwe tentstokken. Zelf heb ik niet eens een mes bij me, en dit drukt me toch maar met de neus op de feiten dat ik mogelijk iets te veel op mijn gewicht heb bezuinigd. het is een prachtige avond, we kletsen over zijn PCT en stoken een vuurtje. Dan spotten we langs de rand van het meer nog een eland die langs de oever staat te grazen , helaas te ver weg voor een mooie foto. We spreken af elkaar de volgend avond weer te treffen maar apart van elkaar te lopen. Hij is sneller dan mij en slaapt graag uit, ik vertrek graag vroeg. Zijn hond laat zich niet horen en ligt uitgeteld onder zijn deken.

Hike data

  • Where
    Kungsleden, Sweden | Rate 7

    PositiveHet is een fantastisch mooi pad, met prachtige vergezichten en goede voorzieningen.

    NegativeHet noordelijkste stuk van Singi tot Abisko is te massaal belopen. De natuur lijdt er onder, het is er veel te druk. De verwachting van een uitdagende hike is door de vele bewegwijzeringen, bruggen, planken en fjallstations verloren gegaan.

  • When July 2018